Objawy tarczycy u osób starszych 

Nadczynność tarczycy w populacji osób starszych objawia się określonymi objawami lub tylko niektórymi z klasycznych, dlatego rozpoznanie może być opóźnione. Osoby starsze mają co najmniej jeden z następujących objawów:  Depresja – częściej występuje u osób starszych z nadczynnością tarczycy niż u ludzi młodych;  Niewydolność serca – objawia się trudnościami w oddychaniu, obrzękiem kostek, zmęczeniem i osłabieniem fizycznym.

Serce dokłada dodatkowego wysiłku, aby pompować krew, aw płucach może wystąpić przekrwienie; Migotanie przedsionków – około 35% osób starszych z nadczynnością tarczycy cierpi na migotanie przedsionków (zaburzenia rytmu serca, spowodowane problemami z przedsionkami, górnymi komorami serca). Niektórzy ludzie mają nawet tętno powyżej 100 uderzeń na minutę, ale nie są tego świadomi, dopóki nie zostaną zmierzone; 

Jaki wpływ ma nadczynność tarczycy na serce 

Osoby z nadczynnością tarczycy często mają problemy z sercem, takie jak:  

  • Zaburzenia rytmu serca – częstoskurcz zatokowy, częstość akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę czy migotanie przedsionków. Mogą im towarzyszyć kołatanie serca, świadomość nagłego bicia serca; 
  • Wysokie ciśnienie krwi – osoby z nadczynnością tarczycy często doświadczają wysokiego skurczowego ciśnienia krwi (wyższe ciśnienie krwi). Nadciśnienie występuje zwłaszcza u osób starszych z nadczynnością tarczycy; 
  • Ból w klatce piersiowej – zwiększona produkcja hormonów tarczycy prowadzi do dodatkowego wysiłku ze strony serca. W efekcie mięsień sercowy potrzebuje więcej tlenu, a jeśli tętnice wieńcowe są zatkane, co jest zjawiskiem często spotykanym zwłaszcza u osób starszych, serce będzie miało trudności z zaspokojeniem nowych potrzeb. W tym kontekście pojawia się dławica piersiowa lub ból w klatce piersiowej. 

Jaki wpływ ma nadczynność tarczycy na ciążę 

Nadczynność tarczycy może wpływać na zdrowie matki i dziecka przed i po urodzeniu. Nadczynność tarczycy często występuje przed ciążą, ale jest wykrywana w czasie ciąży lub po porodzie. W przypadku braku leczenia nadczynności tarczycy mogą wystąpić problemy płodowe, a dziecko ma problemy neuro-intelektualne przy urodzeniu.

Istnieje również większe ryzyko wystąpienia stanu przedrzucawkowego, objawiającego się wysokim ciśnieniem krwi oraz problemami z wątrobą i nerkami, a także zmniejszoną masą ciała po urodzeniu.  Kobiety w ciąży z nadczynnością tarczycy mają większe ryzyko przedwczesnego porodu. Nadczynność tarczycy przenoszona jest na płód u około 1% dzieci urodzonych przez matki z chorobą Gravesa-Basedowa.  

Jak rozpoznaje się nadczynność tarczycy 

Rozpoznanie nadczynności tarczycy ustala się na podstawie wywiadu lekarskiego, badania fizykalnego oraz badań zaleconych przez lekarza. 

Badanie lekarskie 

Lekarz mierzy wzrost, wagę, tętno i ciśnienie krwi, a następnie bada obszar szyi, aby sprawdzić, czy występują jakieś nieprawidłowości w obrębie wola. Następnie zbada oczy, aby sprawdzić, czy są jakieś specyficzne objawy choroby Gravesa-Basedowa (ból, zaczerwienienie i stan zapalny oczu, wrażliwość na światło). Następnie pojawiają się pytania dotyczące innych objawów, a także innych członków rodziny z nadczynnością tarczycy lub innymi chorobami autoimmunologicznymi. 

Badania krwi 

Badania krwi, aby sprawdzić, czy to nadczynność tarczycy, są podobne do tych stosowanych w diagnostyce niedoczynności tarczycy, tylko wyniki są inne. Poniżej znajdują się główne elementy sprawdzane podczas badań krwi: 

  • TSH i FT4 – jeśli poziom TSH (hormonu tyreotropowego) jest zbyt niski, poniżej 0,45 mlU / L, konieczne będzie wykonanie testu FT4 (wolna tyroksyna) lub innych testów oceniających poziom wolnej tyroksyny. Jeśli poziom FT4 jest wyższy niż 2 ng / dl, można postawić rozpoznanie nadczynności tarczycy; 
  • T3 – badanie hormonu trójjodotyroniny również pomaga w postawieniu prawidłowej diagnozy. Test mierzy ilość hormonu obecnego we krwi, a następnie test FT3 (wolna trójjodotyronina) mierzy poziom hormonów, które mogą być wykorzystane przez organizm. Wysoki poziom FT3 wskazuje na nadczynność tarczycy. Ten test może być również przydatny w określaniu ciężkości choroby; 
  • Przeciwciała tarczycowe – lekarz zbada krew na obecność przeciwciał TRAb (przeciwciała przeciwko receptorowi TSH) i TSI (immunoglobulina stymulująca tarczycę). Istnienie tych przeciwciał potwierdza obecność choroby Gravesa-Basedowa. 

Inne badania tarczycy 

Czasami lekarz może zalecić inne badania w celu postawienia prawidłowej diagnozy. Najczęściej stosowanymi badaniami są test jodu radioaktywnego i scyntygrafia tarczycy. W przypadku testu wychwytu jodu radioaktywnego (zwanego również wychwytem jodu radioaktywnego) lekarz odradzi spożywanie posiłków w nocy przed badaniem. Procedura polega na pomiarze poziomu jodu, który może zostać wychwycony przez tarczycę.  

Jak leczyć nadczynność tarczycy 

Leczenie nadczynności tarczycy ma na celu normalne funkcjonowanie tarczycy. Można to zrobić, podając radioaktywny jod i leki blokujące produkcję hormonów lub chirurgicznie, gdy tarczyca jest częściowo lub całkowicie usunięta. 

Przed przejściem na radioaktywny jod wielu lekarzy zaleca beta-blokery. Pomagają złagodzić objawy i pomagają obniżyć wysokie ciśnienie krwi i dusznicę bolesną. Beta-blokery są również zaangażowane w blokowanie działania hormonów tarczycy na tkanki. 

Podawanie radioaktywnego jodu 

Jod radioaktywny może zniszczyć część tarczycy, pomagając zmniejszyć produkcję hormonów tarczycy. Zaleca się tylko krótkoterminowo, ponieważ nadmiar może prowadzić do niedoczynności tarczycy, zbyt małej produkcji hormonów tarczycy. Jedynym minusem jest to, że choroba powraca, więc potrzebne będzie nowe leczenie. 

Po spożyciu jodu jego cząsteczki zaczynają niszczyć komórki tarczycy. Po kilku dniach od rozpoczęcia leczenia pozostały jod, który nie został wychwycony przez gruczoł, jest wydalany z moczem. Poziom hormonów tarczycy wraca do normy po około 6-12 tygodniach. 

Podawanie syntetycznych leków przeciwtarczycowych 

Leki przeciwtarczycowe blokują produkcję hormonów tarczycy i pomagają obniżyć ich poziom w organizmie. W przeciwieństwie do podawania jodu lub innych substancji radioaktywnych, leki przeciwtarczycowe nie wpływają nieodwracalnie na gruczoł. Główną wadą jest długi czas podawania i skutki uboczne leków. 

Aby wyleczyć tarczycę, leczenie przeciwtarczycowe trwa 1-2 lata, aw około 20-30% przypadków choroba powraca. Leki te są również zalecane przed leczeniem radioaktywnym jodem lub chirurgicznym usunięciem gruczołu, ponieważ zmniejszają one kardiologiczne skutki choroby. 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powrót do góry